In de pers

‘Yara doet waar ik van gedroomd heb’

Sanne van Kerkhof maakte bij de EK in Dresden haar rentree op de ijsbaan. Vooral met het oog op de medaillekansen van de relayploeg is het van belang dat de shorttrackster, die kampt met chronische rugklachten, in Sotsji fit aan de start verschijnt. “Een medaille zou alle pijn goedmaken.”

 sanne-Yaradoor_Ron_Jenner-0196

Foto Ron Jenner

Van Kerkhof stapte zaterdag in Dresden met een kleine glimlach op het gezicht van het ijs nadat de relayploeg zich had gekwalificeerd voor de finale bij de Europese titelstrijd.

“Het gaat goed”, verklaart ze haar herstel. “Ik heb een paar weken geleden een spuit in mijn rug gehad als pijnstiller en daar werd ik eerst even wat slechter van, maar de laatste tijd zit ik weer in een stijgende lijn. Vlak voor de EK trainde ik voor het eerst weer op het ijs met de ploeg mee, maar ik kon eigenlijk direct weer instappen. Dat gaf wel een goed gevoel.”

Toch verliep het herstel aanvankelijk niet zo voorspoedig als gehoopt?
“Nee, inderdaad. We hadden gehoopt dat het wat sneller zou gaan. Het heeft allemaal wat langer geduurd. Daardoor miste ik ook de Nederlandse kampioenschappen twee weken geleden. Maar ik ben voor dit toernooi wel echt fit. Fysiek is er verder ook niks mis, we moeten alleen die rug goed houden.”

Dat doe je door je alleen nog maar te richten op de relay?
“Inderdaad. We hebben afgelopen zomer gesteld dat het rijden van individuele afstanden een te hoge belasting zou zijn voor mijn rug. Dan zou ik de relay niet meer kunnen rijden en dat zou wel heel erg zonde zijn. Ik moet me echt focussen op één onderdeel.”

Heb je nog veel last van je rug?
“Wel een beetje. Vooral het slapen gaat helaas nog niet zo goed als normaal. Maar ik verzorg me zelf goed en probeer ervoor te zorgen dat ik zodra ik op het ijs sta, het meteen goed gaat.”

Ga jij topfit naar Sotsji?
“Zeker. Mijn rug gaat nu eigenlijk gewoon goed, de spuit doet zijn werk. En het is fijn om nu weer wedstrijden van dit niveau te kunnen rijden.”

Je zus Yara laat hier zien echt met de internationale top mee te kunnen. Als je haar ziet schaatsen, ben je dan niet een beetje jaloers?
“Ja, eigenlijk doet zij waar ik altijd van heb gedroomd. Het rijden van finales en daarin meestrijden om de hoofdprijzen. Het is niet dat ik het haar niet gun, maar ik had het graag samen met haar gedaan.”

Jullie zitten samen in de relayploeg. Wat kunnen we van jullie verwachten op de Spelen?
“We richten ons eerst op dit weekeinde natuurlijk. We staan zondag in de finale en die willen we winnend afsluiten.”

“Maar we zijn natuurlijk ook bezig met meer dan dat. Het is gunstig dat we vandaag tegen Italië reden en morgen weer. We treffen die ploeg namelijk ook in Sotsji, daar moeten we ze verslaan om de finale te halen. We kunnen nu dus mooi zien wat hun zwakke punten en onze sterke punten zijn. En waar wij nog winst kunnen boeken.”

“Mochten we de olympische finale halen, dan zijn er ook nog de Chinezen, de Koreanen en misschien de Canadezen. Dat zien we daar dan wel.”

Zou een olympische medaille alle pijn in je rug goedmaken?
“Ha, wel een groot gedeelte ja!”

——————————————————————————————————————————————————————————————

Yara en Sanne van Kerkhof dromen van gezamenlijk optreden in Olympisch shorttrackploeg

Zussen en Rivalen

HeerenveenSanne van Kerkhof en Yara van Kerkhof.voor Laura GoenseFoto Neeke Smit

Kolomna- Qua uiterlijk lijken ze veel op elkaar, de shorttracksters en zusjes Yara (23) en Sanne (26) van Kerkhof. Qua karakter zijn ze evenwel totaal verschillend. Yara is de pitbull, Sanne de moeder van de aflossingsploeg. De één is fel, de ander vooral lief. Maar hun doel is hetzelfde: samen naar Sotsji. Op het Olympisch Kwalificatie Toernooi in het Russische Kolomna gaan ze daar de komende dagen weer voor strijden.

Sanne was er tijdens  Vancouver 2010 al bij en werd daar met de relayploeg vierde. Yara: ‘Ik was toen net naar Heerenveen verhuisd en trainde met de selectie, maar ik wist dat ik Vancouver niet ging halen. Het team dat er toen stond was al zo sterk, daar kwam ik niet meer tussen.’  In de jaren die volgde, veroverde de jongste  van de Van Kerkhofs echter ook haar plekje. Samen met haar zus werd ze driemaal gekroond tot Europees kampioene op de aflossing.

Individueel is ze voor de Winterspelen al gekwalificeerd op de 500 en 1000 meter, als enige Nederlandse naast Jorien ter Mors. Sanne op haar beurt moest deze droom laten varen. Een ingezakte tussenwervelschijf speelt haar al lange tijd parten, waardoor ze zich sinds het begin van dit seizoenalleen nog maar toelegt op de Relay. Sanne: , Na dit seizoen stop ik, dat heb ik al besloten. Want alleen de Relay blijven rijden is voor langere tijd geen optie. Maar ik wil heel graag naar de Spelen. Samen met Yara.  We dromen er van samen in de Olympische finale te staan.’

De jongste Van Kerkhof, die het voorbeeld van haar zus volgde en op tienjarige leeftijd begon met shorttracken , denkt er precies zo over. Verwezenlijking van deze droom hebben de Zoetermeerse zussen alleen niet helemaal zelf in de hand. Vorige week reden ze samen met Rianne de Vries en Ter Mors naar een vijfde plaats op het OKT in Turijn. Vanaf morgen moeten ze zich op het OKT in Kolomna handhaven in de top 8 van het gezamenlijke klassement. Want alleen die landen, inclusief Rusland, krijgen een startbewijs voor Sotsji. Maar zelfs als dat lukt, is het niet zeker samen op de Winterspelen te starten. Sanne: ‘We zijn in totaal met vijf goede meiden. Pas een uur van tevoren beslist de coach wie er rijden’.

De vorm van de dag zal bepalend zijn. Beide zussen zijn, uiteraard, van mening dat het beste team uiteindelijk moet starten. Yara: ‘Als dat zonder Sanne zou zijn, dan is dat zo. Maar ik hoop natuurlijk dat ze erbij zit.’

Behalve vriendinnen, teamgenoten, zussen en huisgenoten (ze delen samen een woning in Heerenveen) zijn beide dus ook concurrenten en rivalen. Al voelen ze dat naar eigen zeggen niet zo. ‘Je moet gewoon werken aan je individuele punten en zorgen dat je zelf beter wordt’, meent Sanne. Daarnaast stuwen ze elkaar ook naar een hoger niveau. Yara: ‘Als ik Sanne in trainingen iets zie doen, denk ik: dat moet ik ook kunnen. We hadden ook een seizoen een lijstje in de keuken hangen met zussenrecords. Wie op welk onderdeel het snelste had gereden.’

Ze vieren elkaars successen en delen de dieptepunten. Sanne: ‘Als het bij haar niet goed gaat, vind ik dat extra vervelend. En als Yara moet rijden, ben ik ook zenuwachtiger dan bij de anderen.

Dat ze er niet bij was toen haar zus in Vancouver aantrad, zit de jongste daarom ook nog steeds dwars. Yara:, Ik bleef in Heerenveen om de NK te rijden, daar kon ik een startplek verdienen voor de WK. Maar de Spelen waren zo’n bijzonder moment voor Sanne. Daarom hoop ik dat we het nu met zijn tweeën goed kunnen maken in Sotsji.

(Bron: Telegraaf.)

———————————————————————————————————————————————————————————————————-

———————————————————————————————————————————————————————————————————-

 Yara van Kerkhof, met hart voor shorttrack

Yara van Kerkhof is de jongere van de twee zusjes die samen deel uitmaken van het KNSB-team. Yara is geboren op 31 mei 1990 en samen met Saskia van Hoeven, Rosalie Huisman en Lara van Ruijven Nederlands juniorenrecordhoudster op de 3000m aflossing. Afgelopen seizoen behaalde ze met de vrouwen aflossingsploeg goud op het Europees Kampioenschap in Heerenveen.

Yara op haar 10e bij een wedstrijd in Brugge

“De Europese titel en de tweede plek op het WK, waren geweldig. Het is heel gaaf om met je team zoiets te behalen. De Europese titel werd voor ons nog meer waard omdat het in Thialf was en er zo veel publiek was om ons naar die streep te schreeuwen. Dit heeft ons zeker vleugels gegeven!! Dat de mannen dan ook nog de titel pakten maakte het feest helemaal compleet!”

Zin in trainen

Na hun resultaten van dit seizoen, heeft Yara alleen maar meer zin om hard en goed te trainen. “Ik wil dat overwinningsgevoel vaker voelen en met mijn team nog veel vaker de tegenstanders laten zien dat wij ook de wereldtop zijn en dat ze bang moeten zijn voor ons. Individueel wil ik zelf ook nog veel verbeteren. Dit jaar is mijn snelheid (vooral achter iemand aan) omhoog gegaan. Ik wil het nu langer gaan volhouden en zo ook op de 1000m beter kunnen presteren tijdens World Cups. Mijn topsnelheid op kop moet ook nog omhoog gaan zodat ik een 500m ook van kop af aan goed kan rijden.”

Yara kijkt met tevredenheid terug op dit seizoen. “Dit was mijn eerste jaar dat ik World Cups en grote internationale toernooien reed, ik vind dat ik hier over het algemeen goed gepresteerd heb. Op de 500m kan ik bijna met de snelsten van de wereld mee. Ik denk dat komend seizoen misschien nog wat te vroeg is, maar over twee jaar wil ik toch zeker met de wereldtop meevechten voor finaleplekken op de 500m.”

Operatie

Yara is op haar zevende geopereerd aan een gaatje in haar hart. Een open hart operatie moest worden uitgevoerd. Het gevolg was dat ze qua lengte achterbleef ten opzichte van haar leeftijdsgenootjes. Op haar negende jaar reed ze haar eerste regiocompetitie wedstrijden. Wegens haar kleine postuur, en dus ook kleine voetjes, waren er geen schaatsen in haar maat (32) in de handel. Schoenmaker Smits van Viking maakte eigenhandig een paar schaatsen op maat voor Yara. Ze was er erg trots op dat ze door de schoenmaker van Viking toch op lage noren kon gaan schaatsen.

Hoe het allemaal begon

Yara is in het shorttrack gerold via haar club YVZ. “Mijn ouders zijn erg sportief en vonden het ‘s winters geweldig om op natuurijs te schaatsen. Het liefst namen ze Sanne en mij dan ook mee. In het begin op de slee, maar toen dat te zwaar werd zou het wel handig zijn als wij ook een beetje konden schaatsen. Daarom hebben ze ons op schaatsles gezet bij YVZ. Hier kregen we iedere zaterdag een uurtje training. Wij vonden dat zo leuk, dat we hiermee doorgingen. Op een gegeven moment had ik de leeftijd dat ik wel wat meer wilde schaatsen. Mijn zus (Sanne) zat al op shorttrack , waar ze ingerold is via een proefles. Het leek mij zo leuk, dat ik dat ook wilde gaan doen.Toen ik 14 was heb ik gekozen om niet meer te gaan langebanen maar alleen maar te shorttracken. Daar heb ik nooit spijt van gehad.”

Wat is er zo leuk aan shorttrack?

“Het is het spelletje dat je op het ijs speelt. Het is niet alleen zo hard mogelijk schaatsen en dan win je wel. Je moet met je tegenstanders spelen, zorgen dat je ze verrast door in te halen. En zorgen dat ze jou niet in kunnen halen, door om je heen te kijken en precies die kant op te gaan die zij ook op wilden gaan. Dan worden ze moe en komen ze je niet meer voorbij. Dat is leuk! Ook voelt het heerlijk om zo schuin te hangen in de bochten.”

“De relay is weer een klasse apart. Dit gaat heel snel en met je team kun je samen werken en zorgen dat je alle tegenstanders te snel en te slim af bent. Je moet snel nadenken omdat je niet alleen tijdens je rijden je tactiek altijd moet aanpassen, maar ook omdat je met je team de wisselvolgorde kan aanpassen om de tegenstanders in de weg te zitten.”

Zus

Hoewel Yara en haar zus dag in dag uit samen wonen en samen trainen, gaat dat toch heel goed. “Ik denk dat het positief is dat we samen in het team zitten. Je voelt elkaar gewoon net wat beter aan en je kan alles tegen elkaar zeggen. Dus als je ergens mee zit kun je dit altijd bij iemand kwijt. Ook kunnen we elkaar nog naar een beter niveau helpen. Met veel testen en trainingen behalen we vaak ongeveer dezelfde resultaten. We zijn aan elkaar gewaagd en dan maken we er een wedstrijdje van. Buiten het trainen om doen we niet alles samen hoor, het is ook wel ‘s fijn om zelf wat te doen en niet continue op elkaars lip te zitten.”

(Bron : http://www.schaatsen.nl/)

———————————————————————————————————————————————————————————————————-

Sanne en Yara van Kerkhof mikken op het Europees Kampioenschap in Heerenveen.

Zoetermeerse zussen gaan voor goud!! 

 

Met een schitterende vierde plaats op de aflossing in Vancouver, verzilverden de Nederlandse shorttrackdames hun harde werk van de afgelopen jaren. Dit seizoen willen de vrouwen ook het publiek in eigen land laten genieten van eremetaal, namelijk op het Europees Kampioenschap, in januari in Thialf. Met in de ploeg waarschijnlijk een opvallend tweetal: De zussen Sanne(23) en Yara(20) van Kerkhof.

Yara treedt met haar plaats in de Nationale Trainingsselectie in de voetsporen van haar oudere zus. Ook Sanne werd op haar twintigste in het nationale shorttrackteam opgenomen. Voor Yara is dit een prefect moment om in te stappen, vertel ze: ‘Vorig jaar zat ik al in de Opleidingsploeg en mocht ik de trainingen van het NTS vanaf juli al grotendeels meedoen. Het was net een soort overgangsjaar, waardoor ik nu niet eens echt hoef te wennen. Nu houd ik eigenlijk alles bij, qua hoeveelheid en snelheid’. Sanne weet daarvoor de verklaring wel: ‘ Wij richtten ons vorig seizoen natuurlijk helemaal op de Winterspelen, dat was het hoofddoel. Daardoor hebben wij een groot deel van het seizoen niet extreem hard getraind. Yara heeft juist wel een goed jaar met hele intensieve trainingen achter de rug en kon dus zo naar ons toe groeien’.

‘Tweeling’

Door de andere teamleden is Yara gelijk goed opgenomen, deels doordat ze haar zus al goed kenden. Erg veel verassingen stonden de ploeg dan ook niet te wachten, aldus de beide dames: ‘Ze noemen ons inmiddels tweeling’ lachen ze, al zien ze zelf de gelijkenissen minder. Sanne legt uit: ‘Ik denk dat het hem vooral zit in dezelfde opmerkingen en dezelfde trekjes die we hebben. Maar ik zie ons altijd als twee aparte personen, ook omdat ik hier al drie jaar woon en mijn eigen leventje al heb opgebouwd’. Volgens Yara is het wel prettig om een zus in de selectie in de buurt te hebben: ‘Het is toch anders met familie dan met andere teamleden. Je begrijpt elkaar zonder het met woorden te zeggen, ook als het een keer minder gaat‘. Sanne:’ Je kunt ook een keer boos op elkaar worden zonder dat je bang hoeft te zijn voor conflicten, want je weet wat je aan elkaar hebt en het altijd weer goed komt’. Niet dat het vaak gebeurt dat de zussen ruzie hebben, vertelt Yara: ‘ We ergeren ons eigenlijk nooit aan elkaar, omdat we niet de hele tijd op elkaars lip zitten’. Er zijn nog meer mensen, en je moet en wilt ook deelnemen aan het team’.

Concurrentes

Ook op het ijs vertonen de talentvolle meiden gelijkenissen:’We zijn er allebei niet zo goed in, een hele rit op kop te rijden’ stelt Sanne vast. ‘ Maar onze technieken verschillen wel, we hebben beide een eigen stijl. Over wedstrijdtactiek durven we nog niet veel te zeggen. Yara legt uit: ‘ We hebben tot nu toe in de afgelopen seizoen hele andere type wedstrijden gereden. Een World Cup ga je, denk ik, met een hele andere tactiek in dan een Starclass wedstrijd (De Europeese Subtop-klasse. Red.) Dit jaar vergt van de twee dan ook een hele omschakeling ;doordat ze nu dezelfde wedstrijden in dezelfde categorie gaan rijden, worden ze voor het eerst ook echte concurrentes. Een feit waar ze best wel tegenop zien, aldus Yara: ‘ Het is niet leuk om tegen je eigen zus te rijden. Je wilt haar geen pijn doen, fysiek niet en mentaal ook niet. Daardoor ben je misschien te lief tegen elkaar in de wedstrijd. Je gaat er toch over nadenken hoe je elkaar het minst kunt benadelen, bij andere rijders heb je dat niet, of in ieder geval minder. ‘Aan de andere kant denk ik dat we wel een gezonde concurrentiementaliteit hebben ‘, aldus Sanne. Zou zij het niet vervelend vinden om van haar jongere zusje te verliezen? Na even denken besluit ze: ‘Nu ze zo met ons meegetraind heeft niet meer. Op een gegeven moment bereik je hetzelfde niveau, omdat de marge waarbinnen je kunt groeien kleiner wordt. En ik denk dat ik heel goed kan inzien dat Yara niet alleen mijn kleine zusje is, maar ook een gelijkwaardige trainingspartner’.

Vol Thialf

Dat laatste moet ook wel, gezien de ambities van de meiden uit Zoetermeer. Daarover zijn ze het namelijk helemaal eens: ‘Uiteindelijk willen we natuurlijk met zijn tweeën naar de Spelen, maar dit jaar willen we eerst op het EK in Thialf goed presteren. ‘Sanne kijkt terug op het vorige kampioenschap in Dresden’: ‘Toen hebben wij het verpest, we hadden goud kunnen hebben maar dit werd brons. Dit jaar willen we dat rechtzetten, in een vol Thialf!’ Ik wil ook een keer voor een groot, eigen publiek een medaille pakken´zegt ze, waarmee ze voorzichtig wijst naar het bomvolle stadion in Vancouver. De Spelen lijken voor Sanne alweer lang geleden. ´De vierde plek was heel mooi, maar stiekem ook een teleurstelling omdat we in de finale hadden moeten staan. Het lukte net niet. Daarna was ik er wel even klaar mee. Na het seizoen was ik wel even toe aan vakantie´. Met een nieuwe coach, Jeroen Otter, werkt ze toe naar nieuwe doelen. ´We zijn ook erg gegroeid onder John (Monroe,red), maar heel de groep was toe aan een nieuwe fase. Jeroen heeft een hele andere visie op techniek, en wil vooral dat we veel schaatsen om je techniek een automatisme te laten worden. Hij vindt het belangrijk dat je zelf nadenkt bij wat je doet: ‘wat gebeurt er als ik mijn schouder zo draai, en als ik dat overdrijf, hoe voelt dat?’ En dat hij Nederlands spreekt is toch ook wel een voordeel.

Dynamisch

De NTS is ondertussen druk bezig shorttrack in de schijnwerpers te krijgen. ‘In Amerika en Azië zijn wij veel op tv. We hopen snel een sponsor te vinden. Maar daarvoor moet shorttrack in Nederland nog veel bekender worden, dus we zijn allemaal druk op Twitter en met eigen websites bezig. Shorttrack is een dynamische sport en we leven in een dynamische samenleving, je zou toch zeggen dat er een sponsor te vinden zou moeten zijn’, merkt Sanne op. ‘En we hopen dat veel bedrijven hier naar de topevenementen komen kijken, zoals het Europees Kampioenschap. En dat we dan een medaille pakken!!’.

(Bron: Schaatssport 2010)

———————————————————————————————————————————————————————————————————-

Sanne en Yara van Kerkhof bestormen de wereldtop

Stiekem dromen van Sotsji

Shorttrackschaatstters Sanne en Yara van Kerkhof wonnen afgelopen week met het estafetteteam brons bij in wereldbekerwedstrijd in China. Een unieke prestatie; tien jaar geleden won Nederland voor het laatst een medaille bij een wereldbeker wedstrijd. De Voorburgse zusjes pakte voor het eerst samen internationaal een prijs.

 Sanne en  Yara van Kerkhof (tweede en derde van onderste rij)

Twee zussen in één Nederlands estafette team. Dat leidt meestal tot heibel.  Maar de zusjes Sanne (23) en Yara (20) van Kerkhof hebben nooit ruzie. Ze liggen in het Chineese Changchun zelfs bij elkaar op de kamer. Het is erg fijn om zo’n vertrouwd iemand als je zus bij je te hebben, vertelt Yara. ‘Bij Sanne kan ik altijd mijn woordje kwijt’. Het klinkt heel zoetsappig maar de zusjes van Kerkhof willen winnen. Wij schaatsen niet enkel voor de lol, zegt Sanne. ´Als topsporter wil je ook prijzen pakken´. En dat deden de shorttrackschaatssters afgelopen weekend. De Nederlandse schaatssters lieten zich gelden in de strijd met de superieure Aziaten. ´Die Chinezen en Koreanen staan al vanaf hun zesde op het ijs. Met jarenlang trainen op een internaat hebben ze vooral technisch een grote voorsprong. Daarom is het ook zo mooi dat we de Japanners versloegen en derde werde.´

Dit is een echte doorbraak voor ons, zegt Sanne. ´We zitten dit seizoen in zo´n opwaartse spiraal.´ Eigenlijk komt Yara van Kerkhof nog maar net kijken : ze komt dit seizoen voor het eerst in actie voor de Nederlandse shorttrackschaatssters. ‘Zo’n wereldbekerwedstrijd in China is echt nog wel wennen’, zegt ze. ‘Door het geschreeuw van de vele supporters konden wij elkaar nauwelijks verstaan.’

Nederland won de bronzen medaille in China op ervaring. Terwijl andere ploegen na de Olympische Spelen vele ervaren krachten verloren, bleef de Nederlandse shorttrackploeg redelijk in tact. Annita van Doorn, Jorien ter Mors en Sanne van Kerkhof waren er in Vancouver ook al bij. ‘We zijn als ploeg zo goed op elkaar ingespeeld en konden met die Canadezen spelen’ zegt Sanne. ‘Bij de shorttrack moet je niet netjes rechtdoor schaatsen. Zo verknalde ik de wissel van een Canadese  door vlakvoor haar te rijden’. Dankzij de winst op Canada haalde Nederland in China de A-finale. ‘En als je eenmaal bij de laatste vier ploegen in de finale zit, dan is alles mogelijk. Valpartijen, verkeerde wissels en vuile trucjes. Zolang je maar als eerste over de streep komt. Die onvoorspelbaarheid maakt de shorttrackraces ook spannend. Je moet vaak je strategie veranderen.’  Sanne baalt wel eens dat shorttrack in de schaduw staat van het bekendere langebaan schaatsen. Het zou leuk zijn als wij ook in een vol Thialf mogen rijden. Volgende weekend mogen de vrouwen nog een poging doen bij een wereldbekerwedstrijd in Shanghai. Stiekem kijken de zusjes Sanne en Yara van Kerkhof al verder: ze zouden graag samen uitkomen op de Olympische Spelen van Sotsji.

(Bron: AD )